<ຖົ່ວ>>

ກາລະຄັ້ງໜຶ່ງດົນນານມາແລ້ວ ມີເຈົ້າຊາຍຜູ້ໜຶ່ງທີ່ຢາກແຕ່ງງານກັບເຈົ້າຍິງ ແຕ່ນາງຕ້ອງເປັນເຈົ້າຍິງແທ້ໆ. ລາວໄດ້ເດີນທາງໄປທົ່ວໂລກເພື່ອຊອກຫາເຈົ້າຍິງ ແຕ່ບໍ່ມີບ່ອນໃດທີ່ລາວສາມາດໄດ້ຮັບສິ່ງທີ່ລາວຕ້ອງການ. ມີເຈົ້າຍິງພຽງພໍ ແຕ່ມັນຍາກທີ່ຈະຮູ້ວ່າພວກເຂົາເປັນເຈົ້າຍິງແທ້ຫຼືບໍ່. ມັນມີບາງສິ່ງບາງຢ່າງກ່ຽວກັບພວກເຂົາທີ່ບໍ່ເປັນໄປຕາມທີ່ມັນຄວນຈະເປັນ. ດັ່ງນັ້ນລາວຈຶ່ງກັບບ້ານອີກຄັ້ງ ແລະ ຮູ້ສຶກເສົ້າໃຈ ເພາະລາວຢາກມີເຈົ້າຍິງແທ້ໆຫຼາຍ.

ຄ່ຳຄືນໜຶ່ງມີພະຍຸຮ້າຍແຮງເກີດຂຶ້ນ; ມີສຽງຟ້າຮ້ອງຟ້າຜ່າ, ແລະ ຝົນຕົກລົງມາເປັນສາຍນ້ຳ. ທັນໃດນັ້ນກໍໄດ້ຍິນສຽງເຄາະປະຕູເມືອງ, ແລະ ກະສັດຜູ້ເຖົ້າໄດ້ໄປເປີດປະຕູ.

ມັນເປັນເຈົ້າຍິງຢືນຢູ່ທາງໜ້າປະຕູຮົ້ວ. ແຕ່, ພະເຈົ້າເອີຍ! ເປັນພາບທີ່ຝົນແລະລົມເຮັດໃຫ້ນາງເບິ່ງສວຍງາມຫຼາຍ. ນ້ຳໄຫຼລົງມາຈາກຜົມແລະເສື້ອຜ້າຂອງນາງ; ມັນໄຫຼລົງສູ່ປາຍເກີບຂອງນາງ ແລະໄຫຼອອກມາອີກທີ່ສົ້ນຕີນ. ແຕ່ນາງຍັງເວົ້າວ່ານາງເປັນເຈົ້າຍິງແທ້ໆ.

"ເອົາລະ, ພວກເຮົາຈະຮູ້ເລື່ອງນັ້ນໃນໄວໆນີ້," ລາຊິນີເຖົ້າຄິດ. ແຕ່ນາງບໍ່ໄດ້ເວົ້າຫຍັງ, ເຂົ້າໄປໃນຫ້ອງນອນ, ເອົາຜ້າປູທີ່ນອນທັງໝົດອອກຈາກຕຽງ, ແລະວາງຖົ່ວລຽນລົງພື້ນ; ຈາກນັ້ນນາງກໍ່ເອົາຜ້າປູທີ່ນອນຊາວຜືນມາວາງໄວ້ເທິງຖົ່ວລຽນ, ແລະຈາກນັ້ນກໍ່ເອົາຕຽງນອນຊາວຜືນມາວາງໄວ້ເທິງຜ້າປູທີ່ນອນ.

ໃນເລື່ອງນີ້, ເຈົ້າຍິງຕ້ອງນອນໝົດຄືນ. ໃນຕອນເຊົ້າ, ນາງຖືກຖາມວ່ານາງນອນຫຼັບແນວໃດ.

“ໂອ້ຍ, ໜ້າເສຍດາຍແທ້ໆ!” ນາງເວົ້າ. “ຂ້ອຍຫາກໍ່ຫຼັບຕາລົງໝົດຄືນ. ສະຫວັນຮູ້ແຕ່ສິ່ງທີ່ຢູ່ເທິງຕຽງ, ແຕ່ຂ້ອຍນອນຢູ່ເທິງບາງສິ່ງບາງຢ່າງທີ່ແຂງ, ຈົນຂ້ອຍເປັນສີດຳ ແລະ ຟ້າໄປທົ່ວຕົວ. ມັນໜ້າຢ້ານຫຼາຍ!”

ບັດນີ້ພວກເຂົາຮູ້ແລ້ວວ່ານາງເປັນເຈົ້າຍິງແທ້ໆ ເພາະວ່ານາງໄດ້ຮູ້ສຶກເຖິງຄວາມຮູ້ສຶກນັ້ນຜ່ານບ່ອນນອນຊາວບ່ອນ ແລະ ຕຽງນອນຊາວຕຽງທີ່ເຮັດດ້ວຍຂົນອ່ອນໆ.

ບໍ່ມີໃຜນອກຈາກເຈົ້າຍິງຕົວຈິງທີ່ຈະມີຄວາມອ່ອນໄຫວໄດ້ເທົ່ານັ້ນ.

ດັ່ງນັ້ນເຈົ້າຊາຍຈຶ່ງໄດ້ເອົານາງມາເປັນພັນລະຍາຂອງລາວ, ເພາະດຽວນີ້ລາວຮູ້ແລ້ວວ່າລາວມີເຈົ້າຍິງແທ້ໆ; ແລະຖົ່ວໄດ້ຖືກເອົາໄປໄວ້ໃນພິພິທະພັນ, ບ່ອນທີ່ມັນອາດຈະຍັງເຫັນໄດ້, ຖ້າບໍ່ມີໃຜລັກມັນໄປ.

ຢູ່ທີ່ນັ້ນ, ນັ້ນແມ່ນເລື່ອງຈິງ.